Loy Krathong, festiwal światła

W tym roku w dniu 25. Listopada wypadł akurat Loy Krathong, czyli festiwal światła. W tym dniu wierni budują małe Krathongi, pływające ozdobne znicze,  i zapalone wysyłają wraz ze swomi problemami rzeką w świat. Na wyspie Koh Chang natomiast tradycyjne są lampiony (te ostatnio popularne na weselach) wypuszczane do nieba.

W planie było mnóstwo rzeczy, ale wiele godzin w podróży, dzień zwiedzania,  zarwana noc,  zmiana czasu i jet lag, i pewnie million innych wymówek spowodowało, że obudziliśmy się po 11 godzinach snu. Rozpoczęcie zwiedzania w południe to trochę jak pójście do restauracji tuż przed zamknięciem. Ale nie ma co płakać.  BTS do Victory_Monument, szybkie owoce przy ulicy- ananas i mango, i łapiemy tuk tuka.  100bht do Marble  temple to może nie był najlepszy interes,  ale za to niesamowita atrakcja. Slalom między autami, nieustanne trąbienie i naginanie przepisów znowu przywróciły wspomnienia z Indonezji. Ależ mialam ochotę usiąść za kierownicą...

Świątynia Marmurowa była dosyć ciekawa,  a przynajmniej ładna,  z ogrodem i małą wioską,  w której mieszkają mnisi.  Ale w porównaniu z doświadczeniem z Wat Suthat z poprzedniego dnia - troszkę nijaka.  Za to po wyjściu natrafiliśmy na krokodyla,  który właśnie  wybierał się na  chłodzącą kąpiel do kanału.  Ten zrobił na nas wrażenie - w przeciwieństwie do wszechobecnych karaluchów, szczurów i jaszczurek- nuda ;)

Jako,  że nie udało nam się złapać żadnego tuk tuka postanowiliśmy przejść kilka kilometrów do Wat Saket. Po drodze trafiliśmy na jakieś targi żywności i spróbowaliśmy kolejnych tajskich smakołyków w towarzystwie dwóch sympatycznych Tajek. Ostatecznie trafiliśmy do świątyni  Wat Ratchanatdaram, gdzie uśmiechnięty mnich zaprosił nas do  budynku w ogrodzie.  Okazało się,  że to miejsce medytacji chodzącej.  Budynek ten składał sie z 4 piętr, każde przypominało coś w rodzaju labiryntu,  w formie szachownicy.  Od każdego korytarza odchodziły symetrycznie kolejne korytarze,  a każdy z nich kończył sie tym samym motywem - w zależności od piętra - posągiem Buddy lub fragmentem ozdobnego dachu. Spacerując po tym labiryncie przy dźwiękach zwoneczków i śpiewie ptaków, nawet taki laik jak ja poczuł atmosferę medytacji.  

Wat Saket, do którego właściwie zmierzalismy, &odnalazł się& po drugiej stronie ulicy,  a właściwie rzeki. Okolice świątyni zdążyły się juz zapełnić kramikami, karuzelami, a nawet domem strachów.  Budy, zabawki i słodycze,  zupełnie jak odpust w Kamieniu!  Wat Saket znajduje się na wzgórzu,  do którego,  z tego co pamiętam prowadzą  344 schody,  co jakiś czas kilka sporych rozmiarów dzwony,  w które wszyscy kolejno uderzali,  modląc się - czy to na szczęście, czy na zdrowie - nie wiem,  ale z chęcią przyłączyłam się do tego muzykowania. Na szczycie znajduje się złota kopuła, od której niczym promienie słońca odchodzą liny z małymi flagami. Wierni licznie składali dary  (chyba dla mnichów),  jak i pieniądze, które przyczepiali do lin, prawdopodobnie z okazji święta. Mnisi chętnie też rozmieniali grube banknoty na mniejsze - po 20, 50 czy 100, do których załączali foliowe koszulki z klamerką, na 5 banknotów. Nie będę się wypowiadać na temat stosunku religia - pieniądze.  W każdym razie wzgórze to, to idealne miejsce do podziwiania panoramy miasta.

Z Wat Saket wybraliśmy się do świątyni leżącego Buddy, Wat Pho.  Leżący Budda to prawdziwy gigant, rozmiar XXXXXXL, około 30 metrowy, w dodatku złoty.  Nie tylko Brazylijczycy czy Polacy lubują się w gigantycznych posągach &z kamienia i złota&. Fajny czy nie fajny - zależy od gustu. Bez względu na sam posąg - otoczenie świątyni było po prostu przepiękne -  liczne ozdobne wieże w kolorach złota,  bieli czy błękitu pięknie zgrywały się z zachodzącym słońcem. Widok zapierający dech w piersiach -co przy tutejszym smogu jest dość niebezpieczne.  Na terenie sanktuarium odbywały się w tym dniu tradycyjne koncerty i występy grup tanecznych. Wszędzie biegały dzieci z balonikami, zaczepiając jasnowłosą nieznajomą. Istny odpust!

Na &budach& kupiliśmy sobie kokos,  jakieś mini naleśniki z podejrzanie zielonym kremem, a potem lody kolejno: o smaku kokosa, czarnej fasoli i jeszcze duriana, czyli w gruncie rzeczy o smaku i zapachu zgniłej cebuli. Wracając z Wat Pho zobaczyliśmy mnóstwo ludzi w parku. Odpustu ciąg dalszy!  Wkręciliśmy się na oficjalną imprezę dla ambasadorów,  konsulów, prowadzoną przez ministra turystyki. Tańce, spektakl teatralny,  tradycyjne stroje i smakołyki,  i na dodatek mogliśmy sobie zrobić naszego własnego Krathonga. Gdy przyszedł czas na prezentację przedstawicieli różnych krajów,  fajerwerki i wreszcie - wypuszczenie naszych zniczy na rzekę,  okazało się, że przez przypadek wylądowaliśmy po stronie VIPow, mimo naszych ewidentnie nie VIPowych strojów.  Gdy zaczęły się fajerwerki na rzece Aylton powiedział coś w stylu &this is fucking amazing& (czyli coś w stylu: to jest kurcze  niesamowite:) ), na co przystojny pan obok,  oczywiście w garniturze uśmiechnął się i zagadał do nas,  a 5 minut później nas przeprosił i został oficjalnie przedstawiony jako ambasador WB. Jakaś elegancka para w tradycyjnych strojach pomogła nam zapalić nasze znicze i CHLUP! wszystkie problemy popłynęły wraz z milionami innych problemów, zaśmiecając wszystkie zakątki rzeki. ..

W tym dniu,  na czas festiwalu,  transport po rzece był fundowany przez rząd ( z podatków mieszkańców). Na każdym rogu ulicy,  w każdym sklepie, o dobroci króla przypominał jego wizerunek w złotej ramie na małym ołtarzyku. Nawet w najbiedniejszych dzielnicach król mógł znaleźć swoją fotkę.

Korzystając z tej dobroci ustawiliśmy się do potężnej kolejki i popłyneliśmy oglądać huczne świętowanie w innych zakątkach miasta. Z  ciekawszych rzeczy,  które mieliśmy okazję zobaczyć to np film o mnichach wyświetlany na potężnym rzutniku i z głosem podkladanym na żywo!!! przez 3 mężczyzn i kobietę.  Przy świątyni wchodzącego słońca spotkaliśmy l natomiast udzi klaskających do drzewa.  Na dźwięk ten drzewo otwierało pąki i oczom naszym ukazywały się piękne kwiaty.  To dopiero magia!